Тодбэхийн сараачил

Сэтгэл ганцаардсан мөчид дарс л хань болох юм
Сэмээрхэн санаарчихаад жүнзний уруулыг л үнсэх юм
Сэргэлэн төрхөө гээчихээд бие ганцаарах цагт
Сэргээш минь болсон галт усанд ухаан санаа самуурах л юм



Чамайг үгүйлсэн сэтгэл манан дунд хөвөх шиг
Чамгүйгээр байгаа мөчүүд зүүд нойронд л байгаа мэт
Чамд тунирхсан сэтгэл үүрдийн бус зуурдынх л гэж
Чамархайгаа өвдтөл бодовч зүрхний гүнд үл нэвчинэ

           Юуных вэ?.... Итгэл алдраад ч байгаа юм уу даа...

Хайраар ганцхан тэжээгдэж амьдрал өөрөө үргэлжилдэггүйг
Хамтын итгэл сэтгэлээр хорвоог туулж өнгөрөөдгийг
Халамцуу сэтгэл минь улам бүр мэдэрсэндээ харуусавч
Хамаг үнэнийг чамдаа л хэлэх нь зөв байсан гэж өөрийгөө би өмөөрдөг

Мөрөөдөл ганцхан амьдралын зорилго болж чаддаггүйг
Мөнгө өнгө ч хүний зүрх сэтгэлийг өөрчилж чаддагыг
Мөчөөрхүү хатуурхуу хүний үр би хэнээс ч  нуугаагүй
Мөнх хайр хайр гэж байдаггүйг би өөрөө мэдэрсэнээ чамаас бас нуухгүй...